www.zack.waw.pl

W murze obok wrót znajdowało się niewielkie, zakratowane okienko, przez które strażnik mógł widzieć ludzi stojących przed bramą. Rashid rozbił szybę kolbą karabinu, po czym zaatakował cegły, w których tkwiły kraty. Pomagał mu człowiek z łomem, potem stanęło obok jeszcze trzech lub czterech innych, próbując obluzować metalowe pręty to dłońmi, to lufami karabinów, to czymkolwiek innym, co tylko wpadło w rękę. Wkrótce krata zwaliła się z okna na bruk.. - Potrzebny mi palec - powiedział Jupe. - Muszę przygotować preparat na poprawkowy egzamin. Zapłaciłbym ci.. — Bardzo dobrze — oznajmił Harkin, poczuwszy ogromną ulgę z tego powodu, że wybór przewodniczącego przebiegł szybko i bez zbędnych ceregieli. Zetknął się już w swojej karierze z przeróżnymi sytuacjami. Pewnego razu musiał osobiście wyznaczyć przewodniczącego składu złożonego w połowie z białych, a w połowie z czarnych, który podejmował zaciekłe dyskusje nawet w sprawie menu dostarczanych im posiłków. — Jak widzę, zapoznaliście się z moimi instrukcjami — rzekł, po czym wygłosił nudną tyradę, powtarzając po raz kolejny zalecenia, jakie wcześniej dostarczył na piśmie.. - Ty... zostajesz... tutaj.. Zamówiłam ją wraz z zieloną sałatą i butelką perriera.. To był pierwszy żart Zahary od śmierci męża. Dobry znak - Zahara dochodzi do siebie.. - Ale co myślisz o nich zupełnie prywatnie?. Wracając do marzeń progenitury Turyngów, najlepiej widać je było w naszych dziecięcych igraszkach. Oczywiście bawiliśmy się jak inni malcy w chowanego, ganianego czy ślepą babkę, ale najmilszą rozrywką było odgrywanie podsłuchanych albo też ujrzanych na jarmarcznym widowisku historii, co nie odbyło się zresztą bez mojej inspiracji. Tworzyliśmy domowy teatr, w którym grałem ważną rolę. Moi bracia i siostry z nieomylnym okrutnym instynktem właściwym niedorostkom nakazywali mi zawsze przedstawiać postacie potężne i złe, w które wcielałem się zresztą nie bez pewnej przyjemności. Dlatego, kiedy pokazywaliśmy zdumionym dzieciom sąsiadów sceny z Nibelungenlied, najstarszy z nas Henryk występował w roli Güntera, szlachetnego króla Nadrenii, Brunhilda, Krymhilda i Zygfryd kreowali persony zgodnie ze swymi imionami, mnie natomiast pozostawała osoba mrocznego Hagena z Tronege, ponurego zabójcy bohatera. Podstępnie zatem i zdradziecko kłułem kijem udającym włócznię wypięty tyłek złotowłosego Zygfryda, taką bowiem wprowadziłem do sagi samowolną interpretację. Innym razem odgrywaliśmy historię miłości śląskiej Konstancji i kujawskiego Kazimierza. Kochankami byli, rzecz jasna, Zygfryd i prześliczna Wisława, Henryk został nieszczęsnym Janem Czaplą, ja zaś kimże jak nie obmierzłym Konradem Mazowieckim, wrogiem prawdziwej miłości. Wyznaję, że skazywałem biednego zakonnika na szubienicę z prawdziwą rozkoszą. Nie, żebym istotnie życzył czegoś złego memu najstarszemu bratu, upajało mnie jednak samo poczucie nieograniczonej władzy, mogącej decydować o czyimś życiu lub śmierci. Kiedy natomiast bracia zdobywali Jerozolimę, zbudowaną na śmietniku w kącie podwórza, a uwalniali przy tym aż trzy szlachetne damy chrześcijańskie, jęczące w niewoli u Saracenów, musiałem zmykać wbrew znanej wszystkim prawdzie ze świętego miasta jako sułtan Saladyn, przegoniony drewnianymi mieczykami przyrodnich braci. Rolę tę lubiłem szczególnie, mogłem bowiem wtedy bluźnić dowolnie przeciwko naszemu Kościołowi i jego kapłanom, całkowicie bezkarny jako wyznawca proroka Mahometa.. - Jestem dobra - ostrzegłam go..